نوعِِ خالصی از علاقه و تلاش را میشود به وضوح در بچهها پیدا کردبچهها برایِ هر آن چه بخواهندبا تمامِ وجودشان تلاش میکنندآنها برایِ یک لواشک، یک آبنباتبرایِ یک عروسکِ قرمزِ پارچهای یا برایِ یک توپِ آبیِ پلاستیکیبا همهیِ وجودشان تلاش میکنندو حاضر نیستند هیچکدام از اینها رابا هرچیزِ با ارزشی در دنیا عوض کنندداشتم فکر میکردم که اگربه هرکدام از ما میگفتندفقط یکروزِ دیگر از عمرمان باقی ماندهکاش همان لحظههایِ ارزشمندِ باقیمانده رابا تمامِ وجود صرفِ دوست داشتن و تلاشبرایِ چیزهایِ ارزشمندِ زندگیِمان کنیمچیزی ارزشمنددرست شبیهِ تو، بانویِ صاحبدلمراقب داشتههامون باشیم

حقیقت همیشه همراهِ خودشچیزایِ دوست نداشتنیِ زیادی دارهتلخی داره، واقعیت داره، عذابِ وجدان دارهگاهی حتی تهی شدن داره همراهشخیلی از حقیقتها رو می شهبا دلیل و مدرک ثابت کرداما از نظرِ من باید از خیرِ ثابت کردنِ اغلبِشون بگذریموقتی انقدر وجدان در خیلی از ما باقینمونده که بپذیریم سهممون از اشتباهاتِمون رووقتی با هرجور دلیل و دروغ و اغراق و توجیهیتلاش میکنیم واقعیت رو جورِ دیگهای جلوه بدیمیا حتی برعکس، وقتی هنوز آمادگی و توانِ کافیبرایِ روبهرو شدن با واقعیتهاو اعترافهایِ صادقانهیِ آدمها رو نداریمو وقتی هرقدر پیگیرِ اثباتِ انکارهایِ سراسر دروغو پر از بیراههیِ آدمهایِ به ظاهر نزدیک میشیمو به جایِ یه سکوت و لبخند و یه اعترافِ دلچسبِ دونفره شاهدِ کثافتهایِ اغراق شدهیِ جدیدو برملا شدنهایِ جدیدتر و جدیدتر هستیمبهتره همون اوایلِ هر داستانیچند لحظهای سکوت کنیمو بفهمیم نه اونقدر ارزشمندیم که باهامون صادقانه رفتار بشهو نه اونقدر مهمیمکه بعد از هر خطاییآغوشمون پناهِ امنی برای اعتراف قرار بگیرهمراقب داشتههامون باشیم

حقیقت همیشه همراهِ خودشچیزایِ دوست نداشتنیِ زیادی دارهتلخی داره، واقعیت داره، عذابِ وجدان دارهگاهی حتی تهی شدن داره همراهشخیلی از حقیقتها رو می شهبا دلیل و مدرک ثابت کرداما از نظرِ من باید از خیرِ ثابت کردنِ اغلبِشون بگذریموقتی انقدر وجدان در خیلی از ما باقینمونده که بپذیریم سهممون از اشتباهاتِمون رووقتی با هرجور دلیل و دروغ و اغراق و توجیهیتلاش میکنیم واقعیت رو جورِ دیگهای جلوه بدیمیا حتی برعکس، وقتی هنوز آمادگی و توانِ کافیبرایِ روبهرو شدن با واقعیتهاو اعترافهایِ صادقانهیِ آدمها رو نداریمو وقتی هرقدر پیگیرِ اثباتِ انکارهایِ سراسر دروغو پر از بیراههیِ آدمهایِ به ظاهر نزدیک میشیمو به جایِ یه سکوت و لبخند و یه اعترافِ دلچسبِ دونفره شاهدِ کثافتهایِ اغراق شدهیِ جدیدو برملا شدنهایِ جدیدتر و جدیدتر هستیمبهتره همون اوایلِ هر داستانیچند لحظهای سکوت کنیمو بفهمیم نه اونقدر ارزشمندیم که باهامون صادقانه رفتار بشهو نه اونقدر مهمیمکه بعد از هر خطاییآغوشمون پناهِ امنی برای اعتراف قرار بگیرهمراقب داشتههامون باشیم

آدما بدونِ دوست داشتن هیچی نیستناصلا دوست داشتن به آدما ارزش میدهاما دوست داشتنِ یه آدمِ دیگه نباید باعث شه که دست از ارزشهایِ خودمون برداریمیادمون باشه کسی که خودشو دوست ندارهیا برایِ معیارهایِ خودش ارزش قائل نیستنمیتونه پناهِ امن و موندگاری برایِ کسِ دیگه باشهکاش یاد بگیریم هرکسی باید فقط به اندازهای که برایِ ما ارزش قائلهذهن و دلِ ما رو اشغال کنهنه به اندازهای که ما دوستش داریمیادمون باشه این وظیفهیِ ما نیستکه برای همه، همه چیز باشیمبرایِ دیگران یه همراهِ صادق وصمیمیو برایِ خودمون همه چیز گاهی وقتها انقدر سرگرمِ پیدا کردنِ دیگران میشیمکه خودمون رو برایِ همیشه گم میکنیممراقب داشتههامون باشیم

گاهی وقتها رفتن و جدا شدنعاقلانهترین تصمیمِ دنیاستهمیشه که صبر کردن، بخشیدنماندن و تحمل کردن به این معنا نیستکه همه چیز درست میشودگاهی وقتها باید دست از این تظاهر کردن برداریباید دست بکشی از بخشیدنِ کسانیکه هیچوقت بخشیدنت را نفهمیدندﺗﺎ برایِ بقیهیِ عمر، ﺩﺭ ﺁﺭﺯﻭﯼِ ﺑﺨﺸﺶِ ﺗﻮ ﺑﺎشندوقتی همیشه و بی حساب میمانی و میبخشیفکر میکنند رفتن را بلد نیستیﺑﺎﯾﺪ ﺑﻪ ﺁﺩمها ﺍﺯ ﺩﺳﺖ ﺩﺍﺩﻥ ﺭﺍ ﻣﺘﺬﮐﺮ ﺷﺪباید به آنها یادآوری کرد ﺁﺩمها ﻫﻤﯿﺸﻪ ﻧﻤﯽﻣﺎﻧﻨﺪیک جا ﺩﺭ ﺭﺍ ﺑﺎﺯ ﻣﯽﮐﻨﻨﺪ ﻭ ﺑﺮﺍﯼ ﻫﻤﯿﺸﻪ ﻣﯽﺭﻭﻧﺪمراقب داشتههامون باشیم

شک همیشه هم چیزِ بدی نیستمن هر روز شک میکنممن هر روزبه تعدادِ دوستت دارم گفتنهایم شک میکنمبه این که امروز به اندازهیِ کافیبه تو گفتهام دوستت دارم؟که مبادا یکی کم باشداز تسبیحِ هزاران دوستت دارمیکه با خود وعده کردهامهر روز، نذرِ چشمانت کنمو برایِ همین وسواسِ قلبیمدام از ابتدااین ذکرِ بیپایانِ شورانگیز رابا خودم تکرار میکنمتکرار میکنمتکرار میکنمکه دوستت دارم، بانویِ صاحبدلمراقب داشتههامون باشیم

از یه جایی به بعدسرعتِ زندگی زیاد میشه، خیلی زیادچشم باز میکنی و میبینی موهات ریختههمزمان نگاهت به شکم بزرگت میافتهچین و چروکهای صورتت بهت دهن کجی میکننچی بگم از از افتادگی پلک و برآمدگی پهلوو صدایی که دیگه جوان نیستنفست تنگ میشه حتی با یه کم پیاده رویکارایِ سادهیِ دیروز، به یه چالش تبدیل میشنو تو تمامِ سعیت رو میکنی که پنهانِشون کنیاز دیگران و حتی از خودتادامهدار که میشهمیفهمی نمیشه ازش فرار کردبه اجبار میپذیری و بهش تن در میدیاینجایِ داستان خیلی چیزا متفاوت میشهو یکی ازاون تفاوتهایِ ریشهای اینه کهمیفهمی وقت کم داری و با تمامِ سرعت تلاش میکنی زندگی رو به جایِ پس انداز کردن، مصرف کنیمیفهمی ما چیزی جز داشتههامون نیستیمو بدونِ این داشتههابه سرعتِ نور فراموش میشیم مراقب داشتههامون باشیم

چیزِ عجیبیه این عشقتویِ بعضیها با رگِ بیرون زدهیِ گردنخودش رو نشون میده و بهش میگن غیرتتویِ بعضیها با حساس شدنی اغراق شدهکه بهش میگن حسادتدر بعضیها حسِ همراهی رو بیدار میکنهو در بعضیها تمایلاتِ جسمی و روحی روکه تا پیش از اون و حداقل با این شدت و عمقنسبت به کسِ دیگهای وجود نداشتههرچی که هست، چیزِ عجیبیه این عشقعشق، امید خلق میکنهو امید، آخرین داشتهیِ با ارزشِ ما آدماستو اگه از من بپرسین امید چیه؟ میگم:من در این نزدیک به پنجاه سالپرندگانِ غمگینِ زیادی را دیدهامکه هنوز پرواز میکنند امید، یه همچین چیزیهمراقب داشتههامون باشیم

داشتم فکر میکردم مسمومترین نوعِ رابطهرابطه با آدمیِ که بهت حسِ کم و ناکافی بودنو یا عذابِ وجدانِ مدام بدهاینجور وقتا مدام یقهیِ خودتو میگیریهر لحظه میری جلویِ آینه و یا تویِ نگاهِ عادیِ دیگراندنبالِ عیب و ایرادِ جدید از خودت میگردیدائم حس میکنی آدماچون با تو تویِ رابطه هستندارن بهت لطفِ بزرگی میکننو این یعنی مرگِ اعتماد به نفسمراقب داشتههامون باشیم

با این که گاهی از این کاشهایِ لعنتی خسته میشوماما بازهم دست یافتنیترین موقعیتیکه تورا کنارِ خودم حس میکنم راهمین کاشهایِ کشدار به من هدیه میدهند؛ بانویِ صاحبدلمثلا همین حالا که ای کاشای کاش میشد تمامِ فکرم را برای تو بفرستمکه بفهمی یک روزِ تمامم پر از تو بوده استیا دیشبکه تمامم، تمامت را میخواستکاش تو هم میتوانستی درک کنی چه رنجی دارد که کسی را بخواهی و نباشدکاش میشد کسی را از میانِ کاشها درآوردو یک دل سیر در آغوشش کشیدکاش، هیچ کاشیوجود نداشتمراقب داشتههامون باشیم